Mitt fellesskap

Sosialt samvit til jul

2011-12-10T08:26:00.000-08:00

I dag droppa eg eit prinsipp. Det handlar om at det ikkje er andre som skal bestemme når eg skal støtte revmatikerforeningen, hjerte-og lungesjuke, gatebarn i Romania eller Amnesty International. Tid og stad for slikt engasjement bestemmer eg sjølv. Og eg yter gjerne min skjerv, men eg vil ikkje bli pressa til det på telefonen, gata eller kjøpesenteret. Men i dag gjorde eg eit unntak

Leger utan grenser er ein oganisasjon eg beundrer. Det er idealisme i praksis. Unge helsearbeidarar som reiser til krigsherja områder, eller land ramma av hungersnød og fattigdom, fortener all støtte dei kan få. Tristan frå Frankrike, som stod på stand på Coopen i Førde, forklarte at dei ønsker å vere uavhengige politiskm og religiøst, og difor treng privat støtte. Leger utan grenser skal opptre uavhengig sterke interessentar som vil påverke, dei skal kunne hjelpe alle medmennekse. Eg bestemte meg fort, visste at Tristan kunne leksa si, men eg hadde ikkje lyst å bli ståande der inne i varmen og lytte til argumenta hans. Visste jo allereie at han har rett.

Så eg registrerte meg, vel vitande om at dei betalande i kassa på Coopen hadde utsikt rett mot standen og eventuelt kunne reflektere over kor lett denne dama er å overbevise. Vel, det er no ein bagatell i den store samanheng.

Eg har alltid dårlig samvit for at eg er "rik", det vil seie, er fødd i dette landet med olje og velferd til vi dør. Og at eg likevel ikkje er meir lykkeleg enn eg er, for eg burde vere glad heile tida, men det er eg ikkje. Så då må eg gjere nokre botsøvingar, som å gå med bøsse under den årlege tv-aksjonen og vere Plan-fadder. Gutane mine og familien min er no også innforstått med at eg er organdonator. Det er også ei usentimental avgjersle. Men det er likevel ikkje nok. Når eg er i Oslo skammar eg meg kvar gong eg går fort forbi ein rumensk tiggar, sjølv om eg har høyrt at dei "utnyttar" det norske samfunnet. Vel, eg trur meir på deira nød, enn dei to Frp-politikarane i Kristiansand som denne veka føreslo å bøtlegge dei som vel å stoppe opp og gje pengar. Korleis kan ein tenkje slik?

Nei, då vil eg heller behalde min "naive" tru på at det nyttar litt å engasjere seg, bidra med det ein kan. Og egoismen i dette ligg vel i at eg får liutt betre samvit til jul. Det får så vere.

Eg velger meg (også) November!

2011-11-25T09:19:00.000-08:00

Nyleg høyrde eg eit fornøyeleg radiokåseri (18.11 på P2), av mediemannen Sven Egil Omdal, om månaden November.
Høyr kåseriet (begynner etter nyheitene).
Eg støttar meg heilhjerta til essensen og konklusjonen i denne hyllesten til den stille månaden før stormen i Desember. I Norge skriv vi forresten månadane med liten forbokstav, men elevane mine slit med dette sidan datamaskina er innstilt på den engelske varianten med stor N og D. Eg vel den store forbokstaven sjølv i dag for å markere mitt poeng: November er ein fin månad! Slutt å rakke ned på den siste fredelege perioden, der vi fortsatt har arbeidsmoral og nøysemd som ideal, før alt går i oppløysing eller tar av, som nokre vil hevde, i Desember...

Eg er novemberbarn, altså fødd midt i den 11.månaden. Det har eg kanskje blitt prega av? Forskning viser visst at lyset verkar inn på det nyfødde barnet. Vi novemberbarn er vel i så fall litt understimulerte? Men det same kan vel seiast om dei som er fødde i oktober, desember og januar, i så fall? Då snakkar vi snart om halve befolkninga som har fått for lite lys dei første levemånadane, og det høyres ikkje bra ut. Nei, forskning er ikkje enkle saker, best å halde seg litt unna det og ta for seg av dei lettvinte og heimesnikra "teoriane" i staden.

Mitt mantra for tida er å ta grep over eige tilvære. Og tilbake til hyllesten av November: Eg har hatt ein strålande månad. Ikkje berre har det vore fint og klart ver mestedelen av tida. Eg har hatt selskap, vore på turar, konsert, reiser og møtt interessante menneske. Treninga går sin gang, jobben er lystbetont, familiefølesen er god. Har eg noko å klage på? Nei, eg har det godt. Kaldt, ja, men det er her eg bur og det er kaldt i Paris også no. For ikkje å snakke om Oslo, som vi vestlendingar ofte er misunnlege på. Tåke og rå luft var det som møtte meg på onsdag, då eg kom frå lettare ver i Bergen over fjella.

Det er alltid tilbake til dette eine; at innstilling til det som er, det som skjer og dei du møter, er heilt avgjerande for korleis du opplever det. Livet altså. Og November :)

Alt går på skinner!

2011-11-25T00:53:00.000-08:00

I Norge - mitt lille land, vårt lille land, går alt på skinner! Vi har ingenting viktig å klage over. Demokratiet er grunnfjellet, velferdsstaten held oss varme og trygge og infrastrukturen er, om ikkje fullkommen, så god nok til vårt bruk. I mitt lille land er det ingen korrupte politikarar eller millitære som står klare til å ta over landet når diktatoren er borte. Vi slepp å kjempe i gatene med tåregass i augene. Vi veit kva morgondagen bringer også om vi blir langtidssjuke eller -ledige. Vi kjem oss fram og det er lite dramatikk, berre tidvis litt forseinkingar og tåke.

Eg reiste nettopp frå Bergen til Oslo på dagstur. Eg kjenner nokon som vil vere uening med meg no, men for meg er det å reise i Norge nesten kjedeleg forutsigbart. Flesland-parkering-innsjekk Norwegian-boarding on time-info på flyet- 40 min i lufta-Gardermoen glidande overgang til flytog- vips på Oslo S. Og så det samme tilbake, i like kjølig transport eleganse. No utelet eg den delen som handlar om returen på nattestid frå Bergen til Førde, gjennom tunnellar, vegarbeid på natta, venting, soving, ferje kl 0206...og det å kome heim klokka fire på natta. Denne historia handlar om det velorganiserte samfunnet vårt. Lille stille, snille Norge. Lite å klage på!

Ellers: For nokre dagar sidan gjekk det opp for meg at eg er upåliteleg. Blogger skal oppdaterast, Anne Brit! Beklager venner...eg elsker å skrive og vil så gjerne. Men lovar ingenting.

Strenge foreldre?

2011-08-20T22:01:00.000-07:00

Eg er tenåringsmor og dei nye utfordringane kjem brått på meg. I natt var eg streng og i dag angrar eg. I eit lite glimt ser eg meg sjølv som far min var for 30 år sidan. Det er ubehageleg.

Eg vaks opp i ein god heim, men mine foreldre var strenge. Eg misunte alltid veninner som hadde meir "avslappa" foreldre. Dei fekk lov til meir, dei vart tidlegare med på alt som var moro og dei verka bråmodne. Eg derimot, følte at eg vart helde tilbake, og kjende meg utanfor. Det vart sjølvsagt ein motreaksjon i tenåra, med opprør og utprøving, slik som ofte skjedde med ungdom frå strenge eller kristne heimar.
Kommunikasjonen var prega av stor avstand mellom vaksenverda og ungdomskulturen, vi forstod ikkje kvarandre. Men foreldrene mine gjorde sitt beste i oppdragelsen og dette var 70-80 talet. Alt må forklarast i lys av si tid, men eg har mange gongar tenkt tilbake på det som skjedde i nokre frustrerande oppvekstår, og konkludert med at "slik skal ikkje eg ha det" med mine barn/ungdommar.

Og så står eg der då ein dag, eller rettar sagt ei natt, og kommanderar fjortenåringane i seng, fordi eg synes ikkje dei skal sitje på dataen heile natta med kvar si maskin på fanget, headset på øyra og raudkanta auger. Det er ikkje sunt! Dei treng søvn, og energidrikk er i alle fall ikkje bra å drikke midt på natta! Eg er trøytt og provosert over svara eg får og ser ein livsstil eg ikkje kjenner eller forstår... Og eg blir autoritær.

Hallo, Anne Brit!
I ei tidleg morgonstund tenkjer eg det eg var for trøytt til å sjå i går: Gutane er i min heim, dei er ikkje i sentrum og rek, og dei kosar seg og har planlagt våkenatt (lan kanskje?)...

Storebroren kjem heim frå besøk i nabolaget og forsøker å korrigere mora, men det er for seint, orda er sagt, grensa er sett, men eg legg meg med ei ulmande kjensle av å ha vore for kvass mot gutane. Vaknar opp med ei enno verre kjensle av å ha ødelagt heimen vår som framtidig overnattingsstad for kompisane til yngstemann. Krisemaksimering håpar eg, men angrar ja, definitivt. Og så dette ubehagelege flashbacket då, til 1979 eller -80 og ein far som kjem buldrande opp på jenterommet og beordrar at gutebesøket må heim no, det er over midnatt! Og det som skjedde etterpå, sinne og ordveksling...som eg framleis hugsar med skamkjensle tretti år etter.

Føler sonen min skam over meg no, -den strenge mora? Har eg ydmyka han overfor vennen? Eller er det rett å sette grenser, rett å vere ein tydeleg men omsorgsfull forelder? Vanlegvis er eg nemleg kjent som "snill" og den som alltid snakkar (for mykje) om følelsar. Jamfør idealet om god kommunikasjon i min heim...

Dersom eg tok ei meiningsmåling i min omgangskrets om kvar grensene skal gå for 14-åringar, trur eg svara ville sprike. Eg trur vi er ein forvirra generasjon foreldre, at vi er mindre strenge, men meir pedagogiske enn våre foreldre var. Vi trur på god dialog og innsikt i ungdomskulturen, men også grensesetting og tydelege vaksne. Dette snakkar vi mødrene mykje om.
Likevel, er det denne usikkerheita; gjorde eg rett eller feil? Og dømet over er ikkje første gongen og blir heilt sikkert ikkje siste. Så langt har det vore "ordvekslingar" om film og aldersgrenser og vold i dataspel.
Reflekterte nokon gong far slik eg gjer, var han i tvil om avgjerslene sine og angra han nokon gong på sin autoritære handheving av foreldrerolla? Kanskje...men han innrømte det i så fall aldri. Der ligg kanskje den største skilnaden mellom dagens tenåringsforeldre og forrige generasjon. Openheita. Det er berre å lese Knausgård... Far min spurte meg aldri om han hadde vore for streng, men eg kjem nok til å snakke med sonen min om det...

Historietime på Edøya

2011-04-20T09:29:00.000-07:00

Utsikt frå eit av dei høgaste punkta på Edøy

I dag har vi hatt historiefag ute i det fri, son min og eg. Det handla om 2. verdskrig og ei tysk millitærforlegning, strategisk plassert ved skipsleia vest i havet.
Staden er Edøya, på Smøla. Nærare bestemt like bak ærverdige Edøy gamle kyrkje og den fine Edøygarden, forøvrig også den med ei spennande historie.
Men der, like over haugen, ligg ei rad minnesmerke etter tysk okkupasjon, i form av bunkersar, kanonstillingar, underjordiske gangar og grunnmurar etter ei rekkje hus nazistane bygde opp.

Ingen informasjon
Haugane, som vart bygt ut til millitært formål for 70 år sidan, er ikkje skilta.
Eg har ikkje funne noko informasjon om denne staden i noko skriftlege kjelder eller på nett.
Området er lite påakta, ser det ut til, i og med at ingenting her er tilrettelagt for ålmenta.
Ein blir faktisk usikker på om ein har lov å gå her, men eg stør meg til “fri ferdsel i utmark” og at den oppveksande generasjon lærer av å sjå slike stader.
Akkurat det er den ingen tvil om. Entusiasmen er stor.
Alle eg har hatt med hit opplever spenninga ved å kikke inn i dei underjordiske romma, gå så langt ein torer innover i dei tronge gangane og klatre ned ein stige der ei kononstilling har stått. Det er mykje lærdom i slik oppleving.

Forfall
Millitærforlegningen har fått hard medfart gjennom tiåra, noko av området ser ut til å fungere som dumpingplass for søppel og skrot.
Det ser også ut som enkelte deler av anlegget er fyllt igjen med stein.
Eg undrar meg litt, som historieinteressert og pedagog. Kvifor denne nedprioriteringa av eit område som så opplagt har mykje å formidle?

Eg pleier ikkje vere så opptatt av krigshistorie, men når eg merkar at ein 13-åring har lyst å utforske og lære meir om temaet, skjønner eg at det er viktig.

For meg kan det verke som om kommunen ikkje ønskjer ferdsel til dette området.
Eg stiller meg spørsmålet om Smøla kommune ikkje synes at dette området og det som ligg att her har historisk verdi og er verdt å ta vare på?

Eg tenkjer på Bud litt lenger sør, der eit liknande millitæranlegg frå 2.verdskrig er teke vare på og er tilrettelagt for offentlegheita.
Mange stoppar på Bud, kanskje på ruta til Atlanterhavsvegen (ei anna oppleving eg også kan anbefale). Dei ser og fotograferer, kjøper mat på næraste kafe og ruslar rundt i det vesle senteret i Bud, som er blitt ein ganske kjend stad å besøke på Nordvestlandet.

Historisk fokus
Edøya har også ein unik sjanse til å marknadsføre seg, til dømes som den historiske inngangsporten til Smøla. Det første ein ser ved anløp med ferja eller hurtigbåten er dei fine strendene, og den gamle kyrkja.
Edøygarden like ved, har ei betydningsfull rolle på øya, og tildels ei dramatisk historie. Kuliøya like over første brua, har både arkeologisk og religionshistorisk betydning.
Og no har Edøya fått sitt Gurisenter, også det med historisk tilsnitt. Det spennande historiene fins overalt, både historikk langt tilbake i tid, men også sju tiår bakover og like over haugen.

Reiser

2011-04-07T13:28:00.000-07:00

Min første filmproduksjon!

2011-04-05T14:50:00.001-07:00

Barcelona 2011 - Sjå filmen vår:)

Eg lærer noko nytt kvar dag!

2011-03-22T01:59:00.000-07:00

På eitt eller anna seminar/kurs/studie eg har vore på siste åra, det går litt i surr.... lærte eg eit nytt fint ord; livslang læring. Trur det var i forbindelse med praktisk pedagogisk utdanning, så linken var til elevane som (lærarane) må ruste til å møte samfunnet og framtidige krav.
Altså, vi må førebu elevane på at dei lever i eit samfunn i stadig endring, der dei må vere innstilte på å tileigne seg ny kompetanse fortløpande, få nye ferdigheiter i takt med nye krav og kunne ta utfordringar.

Omstillingsvilje er eit anna stikkord. Du har ikkje lenger eitt yrke heile livet, tvert om, i mange bransjar er hurtige veklslingar. Heilt konkret kan vi seie at det ikkje lenger bør utdannast avisjournalistar, for dei får ikkje lov å berre jobbe avis. Journalistar i dag må kunne jobbe med foto, film, nett og kanskje også lyd (t.d. video-journalistikk). Det er ein del av omgrepet konvergens, i dette tilfelle som gjeld yrker innan media.

Sjølv tykkjer eg dette er kjekt. På min arbeidsplass tek dei fleste lærarane studiet IKT for lærarar i vidaregåande skule. Vi lærer mellom anna å bruke ein del nye programvarer. Vi står ikkje i ro. Kompetansen aukar, ferdigheitene aukar og forhåpentleg blir vi betre lærar, i alle fall bør vi kunne bruke fleire undervisningsmetodar etterkvart. Men tid tek det. Mykje tid. Eg trøstar meg med at det blir hevda at det er dei som har mest å gjere som er best på å strukturere tida si. Berre eg får trent også, så er det greitt :-)

Motstraums -igjen

2010-11-29T14:00:00.000-08:00

Lokalavisa skildrar hallelujastemning når butikkane i Førde er opne til midnatt og folk riktig så storkosar (?) seg med å fråtse i vår alles (?) velstand, og avisa formidlar endelaus begeistring over at handelstrafikken aukar når vegbommar blir lagt ned. Og eg lurer på; er det ingen som bryr seg om miljø lenger? Rettferdig fordeling av godene? Ikkje-materielle verdiar?

Nei, det er visst ikkje så mange idealistar eller kritiske røyster igjen, ikkje i høve konsum i alle fall. Det er sikkert ikkje in å tenke miljø i 2010. Men forresten, det var ei kritisk røyst på debattsidene i Firda i dag, ein mann som med sans for ironi etterspurte motkrefter og kritisk journalistikk. Ære vere han for det. Men vi er visst ein minoritet, eller så er vi fleire enn det ser ut til, men veldig stille og usynlege. Vi som finn shopping temmeleg meiningslaust og gjer våre innkjøp så raskt som mogleg, for å skaffe mat og anna naudsynt utstyr til heimen. Vi som heller setter oss på kafe for å prate med folk, enn å gå timesvis i butikkar. Eg anar ikkje om det er stort fleire enn meg og ei handfull andre særingar, men eg merkar at eg blir fort nedstemt i dei fleste miljø når eg snakkar slik, og motargumenta er massive på kor koseleg det er med ditt og datt, og julegåver, julepynting og -stemning især.

Om eg er heilt blotta for glede over å pynte med fine ting og skape stemning? Nei, slett ikkje! Men eg trur på affeksjonsverdi og gjenbruk. Difor er det meste eg har av juleting og -tang slikt som har vore med meg ei stund og ikkje er utslitt, men heller aukar i verdi. Ting ungane har laga, ting eg har fått eller arva. Tenkjer på kor det kom i frå og kva tankar som låg bak, og det gledar.
Ja, eg har hengt opp to julestjerner i vindauga. Eg skal også pynte til jul utover i adventstida, men det meste sparer eg til rett før julehelga. Forventning er halve gleda. Et vi opp heile kaka før festen er det ingenting å glede seg til. Det eg gler meg mest til er å treffe venner og familie, og så håpar eg at ikkje "tinga" ikkje stel merksemda frå det vi skal ha i lag.

Kinesisk ordtak: "Eig du meir enn 10 ting, er det ikkje du som eig tinga, men tinga som eig deg"

Kva er mobbing?

2010-10-12T21:05:00.000-07:00

Dette blir eit av mine mest personlege innlegg. Eg kan ikkje skrive "profesjonelt" eller objektivt om dette temaet, då eg har personleg erfaring med mobbing. Men kvifor skal eg så skrive om mobbing akkurat no her på bloggen min? Fordi hovudet mitt er fullt av tankar kring dette temaet og har vore det i mange år. Kanskje kan eit blogginnlegg skape litt engasjement, eller kanskje blir det berre skriveterapi for meg. I fall berre det siste skjer, har det hjelpt litt og ikkje vore heilt bortkasta.

Eg trur eg må gjere som ein kjent forfattar og gå noko tilbake i tid, til min eigen barndom på 70-talet. Eg vaks opp på ein liten stad. Borna i bygda gjekk på ein såkalla fådelt skule, der to og to klassar vart slått saman. I min hukommelse var vi mellom ti og femten elevar i ein slik samanslått klasse. Det var overkommeleg for ein barneskulelærar. Eg har lest og høyrt idylliske skildringar av slike skular som den eg gjekk på, som tryggare og "snillare" enn store skular. Dette er ein myte.

Det er rett at eg hadde ein god skulegang og kjende meg ganske trygg på denne skulen, men eg veit også om andre barn som ikkje hadde det så godt. Eg la ikkje merke til det då, men veit at der var nokon som var åleine, som var einsame, og at det forekom det som vi i dag kallar mobbing. Vi kalla det terging og dei vaksne sa at vi måtte lære "å ta igjen", og dytta dermed ansvaret tilbake på oss. Men det var ei anna tid, andre haldningar enn i dag. Eller?

Sjølv hadde eg tre veninner i klassen og fleire yngre jenter som gjekk an å leike med. Men eg vart av og til terga fordi eg var liten og litt lubben. Eg var veldig sjenert og tok lett til tårene. Viss det oppstod fysiske tumultar, kunne eg rett og slett ikkje ta igjen, dessutan hadde eg tidleg lært at jenter ikkje slår. Så eg tolte ertinga. Og eg stod heller ikkje åleine men var inkludert i eit veninnefellesskap. Verre då, for dei som ikkje har venner....dei fanst då, og dei fins no. Utestenging er kanskje den verste formen for mobbing.

Min barndom på 70-talet er ikkje spesiell og eg kan heller ikkje vise til noko graverande døme på mobbing. Men eg tenkjer av og til på taterjenta som gjekk i klassen min ei stund, og som vi jentene nekta å gå i bursdagen til. Vi var jo opplærte til å vere skeptiske til taterane som sporadisk slo seg ned i bygda og ikkje var til å stole på. Og så var det han som alle visste var annerleis, men det skulle ikkje snakkast om. Vi fekk aldri noko diagnose eller namn på utfordringane hans, og slett ikkje noko opplæring og forståing for det. Så vi erta og fekk respons. Slik var det, vi visste ikkje betre. Så var det han som kom til klassen midt i barneskulen. Eg hugsar ikkje når, og veit ikkje om han vart skikkeleg inkludert. Han hadde eit slags handicap, men han smilte som regel eit forsiktig smil, så kanskje han hadde det greitt?
Det er eit ganske typisk trekk for unge tenåringar at dei er svært sjølvsentrerte og bryr seg lite om andre sine følelsar. Eg kan i alle fall ikkje seie at eg hadde omsorg for dei svakaste på ungdomsskulen. Eg såg dei, men snudde meg vekk.

Ungdomsskulen, ja. Eg gledde meg til å begynne der, starte i ny klasse, kanskje få nokre nye venner. Men foreldre og lærarar på den tida trudde at dei som hadde gått på same barneskule absolutt burde gå saman vidare også. At nokon born kan ha betre nytte av å skifte miljø var vel ikkje eit tema, såvidt eg kan hugse. På den tida, og litt framleis, er vaksne så redde for å endre "det trygge", at den nye starten for mange elevar blir ein nedtur, med same gamle gjengen. Greitt for dei inkluderte, sterke og populære, men kva med dei som kunne trengt å starte med blanke ark? Men det er ein annan diskusjon.

Eg hadde det stort sett bra på ungdomsskulen, eg var nokså alminneleg og uinterssant, så eg fekk vere i fred. Det var heimreisa som var marerittet mitt i ein periode. Det var to gutar på den bussen, som visste at eg ikkje tok igjen, og som var svært nærgåande og pubertale. Dei pressa seg ned i setet ved sidan av meg, for eg sat som regel åleine. Så kunne moroa begynne. Ingen på bussen reagerte, bussjåføren ropte av og til bakover at vi måtte halde fred, viss det vart for mykje bråk, men det var alt. Eg veit ikkje kor lenge det varte, det verka som det var lenge eg gjekk der å kvidde meg til skulebussen heim. Men det tok slutt ein dag, slik alt gjer, men minnet er der framleis. Eg trur imidlertid dei to gutane har gløymt det, for eg har aldri fått noko unnskyldning derifrå.

Oktober 2010. Teaterstykket "Du ana'kje" turnerar på ungdomsskular i fylket. Eg har høyrt at elevane synes det er veldig bra! Eg er glad for at Sogn og Fjordane teater lagar ei slik framsyning. Eg er imponert over Tor Henning Karlsen som gir mobbing eit anlet med si forteljing, han er modig og sterk. Og sjølv om eg ikkje har sett stykket, skjønar eg av omtalen, at Kyrre Eikås gjer ei sterk og overbevisande tolkning av rolla.

Klarar ungdommane å relatere teaterstykket til eigen røyndom? Eg er redd svaret er nei. Kanskje fordi dei ikkje heilt veit kva mobbing er? Omgrepet blir jo brukt om alt frå kameratsleg tøysing, til alvorlege og kanskje straffbare forhold i samfunnet (t.d. trakassering).

Er ordet mobbing utvatna og har mista effekt? Kanskje... på den andre sida synast det framleis både ullent og betent. Kanskje nettopp fordi definisjonen er så uklar? Det er den som kjenner seg mobba som har definisjonsretten, seiast det. I realiteten er det nok ofte motsett. Eg har nyleg høyrt fagfolk innan arbeidsmiljøforskning seie at det oftast er varslaren om mobbing, eller den som sjølv blir mobba på ein arbeidsplass, som taper til slutt. Ikkje mobbarane. Dei får bli, medan den mobba/utestengte oftast gir seg og byter arbeidsplass, - eller skule.

Det er ingen konklusjon på dette innlegget. Eg har mange fleire tankar kring det, og fortsetter gjerne å dele dei viss nokon vil snakke med meg om det...

Tilbake hos bøkene

2010-10-10T08:39:00.000-07:00

Høsten er velsigna roleg. Det er lov å berre sitte heilt stille og tenke, lenge. Eller lese, ein heil dag kanskje. Det er godt når det blir så stille rundt meg at eg ikkje treng å ha dårleg samvet for alt som skulle vore gjort. Søndagen er jo ein slik dag, -ein kviledag. Eg har nettopp lest ferdig ei lita perle av ei bok, "Imot kunsten" av Thomas Espedal. Den var vakker.
Det er ei stor glede og vere tilbake blant bøkene, forteljingane, historiene. Det vekker gode barndomsminne hos meg. Familiehistorien seier at eg av og til rømte. Sanninga er at eg gøymde meg vekk i eit sjølvlaga rom øverst på loftet, og leste. Eg kikka ut av det vesle vindauget oppunder taket når dei ropte på meg der ute, men eg svarte ikkje. Av og til kjem denne gode kjensla av å vere borte for alle tilbake. Berre meg her inne, og boka!

Vår på kysten!

2010-04-02T13:03:00.000-07:00

Eg veit ikkje korleis veret er i Sunnfjord akkurat no, men det er neppe så fint som her.

I kveld såg vi den mest storslagne solnedgang vest i havet. Den blir berre meir og meir fargesterk for kvar gong.

Hestehov i vegkanten og store tuer med snøklokker på prestegarden. Våren er på veg!

Og når eg kjem heim i Skaratunet veit eg det spirer og gror der også. Kanskje snøhaugen er smelta vekk i bedet mitt? Ja, det er han garantert!
Krokus og snøklokker tar over no, og kanskje ei påskelilje i emning? Ingenting er som våren, nytt liv og håp. O, fryd og glede!

Sakte, stille liv i nokre dagar

2010-04-01T12:12:00.000-07:00

Det er påske og eg er på ein stille og liten plass som heiter Edøy.

Her er dei einaste støykjeldene fuglesang om morgonen og fjern maskindur frå passerande fartøy i skipsleia, som går forbi øya vår.

På Edøya er det rundt 30 fastbuande på ei øy som strekker seg 8 kilometer øst-vest. Øya er 2 kilometer på det breiaste og 100 meter på det smalaste, altså nesten av på midten når det flør.

Dette er forresten foto frå Kuløy, naboøya som er bruforbindelse til. Alle dei største øyane på Smøla er bunde saman i dag, med vegar og bruer, frå ferjeleiet på Edøy til Veidholmen vest i havet. Sistnemnde begyggelse er forresten det største fiskeværet sør for Lofoten.

Stille=kjedeleg?

Rundt om på Smøla er eindel fråflytte hus, men mange av dei fungerar imidlertid som feriebustad. I påska og andre fridagar blir mange av husa befolka for nokre hektiske dagar, og då myldrar det av feriebilar og feriefolk, diverse vogner, syklar og småstressa 30 årige småbarnsforeldre rundt husa.

Men det er berre slikt ein får eit glimt av idet ein passerar på veg til sitt eige feriehus. Og der er det fortsatt veldig stille.

- Kjedeleg, seier 12- (snart 13-) åringen.
- Ja, jammen er det stille og fint her! Seier den 40 og-noko gamle mora og strekker seg dovent på sofaen. Ho har nemleg tenkt å ha seg nokre fredelege, stressfrie dagar. Klarar ho det? Mobilen, pc-en, lærebøkene og arbeidslista er med...

Første dag - god start

- Vi skal på tur, annonserer mor. Snart-tenåringen som har sove lenge frampå, er rimeleg positiv etter ein lang frokost, og snart er vi ute på jakt etter naturopplevingar på Smøla. Havørn, skvetne sauer med lam, konglomeratstein og -kollar med store sprekker i landskapet, ein falleferdig fråflytta gard, strand med rekved, lyngheiar, og ein stor, stor horisont. Utsikt mot eit øyrike som skal telje meir enn 3000 holmar, skjer og småøyar.

Til og med tenåringen blir litt imponert og har lyst å gå meir enn forventa og opphalde seg lenger enn avtalt i dette mektige landskapet vest i havet.

Fotosafari var eit utgangspunkt for turen, og motiva er mange, sjølv om det er litt lite fargar akkurat denne dagen. Eit lett skydekke dempar fargane i dag, men i morgon blir himmelen blå og sola vil belyse landskapet og hente fram fargane i den begynnande våren her ute.

Vi vil ha det stille her ute og sjølv den svake motorduren frå nokre fjerne motorbåtar kunne vi gjerne vore forutan. Havørna flyg like over oss fleire gonger, vi leitar etter reiret som sjølvsagt er bygt på ein utilgjengeleg stad vi ikkje skal finne.

Mobilen ligg att i bilen. Vi tar oss god tid tilbake. Turen er ikkje direkte trimtur, til det går vi for sakte. Men han er garantert sunn, på alle måtar.

Rollespel

2010-03-23T14:08:00.000-07:00

Eg går på ei trening på med ein instruktør som smiler gjennom heile treninga. Eg blir i godt humør av denne treningsøkta. Eg har ein elev som alltid helsar høfleg i det han kjem inn døra om morgonen, og dagen blir straks lysare. Og eg kjenner ei ung dame som ofte får andre til å le, og alle er glad i henne. Takk og pris for slike folk!

Det seiest at vi nordmenn er uhøflege og litt mutte, og eg trur eit samanliknande sosialantroplologisk studie ville ha stadfesta denne påstanden, dessverre. Eg har flytta litt rundt, budd i både bygd og by rundt om i Norge. Det er i alle fall ein myte at folk i byen er meir reserverte enn dei "på landet". Mitt inntrykk er at det er heilt avhengig av kva miljø ein ferdast i. Eg har budd på småstader, slike "alle-kjenner-alle" plassar, der det ikkje var uvanleg at eit "hei" til ein kjenning på butikken kunne bli møtt med eit skulande blikk, eller i beste fall eit kort nikk tilbake, før vedkomande skunda seg vidare. Ikkje fordi ho eller han hadde noko uoppgjort med meg, heller fordi det var vanleg omgangsform på denne plassen. Merkeleg! Andre miljø er hjertelige og vennlege og omgangsformen er høfleg og danna, det vere seg i bygd eller by.

Dersom det å vere høfleg er litt påtatt, spelar eg gjerne rollespel. Heller det enn å snu seg vekk og ikkje kommunisere. Kroppspråk er forresten også ein kommunikasjonsform, og sjølv om den er ikkje-verbal, kan signal du indirekte sender ut, tidvis vere ein temmeleg brutal måte å kommunisere på. Det er ille å ikkje bli sett, eller rett å slett bli oversett, ignorert.

Det seiest at mange utlendingar er overdrevent høflege, at dei er overflatiske. Til dømes har eg høyrt dette sagt om amerikanarar og engelskmenn. Vel, eg foretrekker litt overdreven høflegheit framfor mangel på dannelse. Då eg var au pair i England som 17-åring fann eg det utruleg hyggeleg å bli kalt "darling" og "dear" av butikkdamer og andre ukjente folk eg møtte. Det virka jo som om alle hadde omsorg for den litt vel unge barnepassaren frå Norge. Alle i Surrey sa "please", "thank you" og "I beg your pardon" med den største selvfølge og stadig vekk, ja nesten i kvar setning. USA har eg berre flyktig kjennskap til omgangsformer, som backpacker på veg vestover i to veker på slutten av 80-talet, men ingen negative opplevingar. I eit par andre angloamerikanske kulturar; New Zealand og Australia, opplevde vi den same "britiske" høflegheita som i Surrey. Tre slitne backpackers med digre ryggsekkar fekk alltid skyss og losji gjennom desse to landa. Særleg i kiwi-landet med sterke røtter til England, dyrka folk den høflege, vennlege og gjestfrie væremåten.

Tilbake til oss nordmenn. Kvifor virkar det som enkelte av arten har så tungt for å seie "takk", "vær så snill" eller "unnskyld"? Altså når nokon gir deg noko og i tillegg seier "værsågod", skrik jo den gesten etter respons! Men den gode nordmann kan finne på å taust ta imot! Er ikkje det rart? Har vi slutta å oppdra borna våre, er dannelse ut? Som premieutdelar etter skirenn i skibakken, var eg kanskje tidvis overtydeleg med handhelsing til alle borna som fekk pokal for deltaking i skirenn. Nokre av borna kom med høgre (eller venstre) handa automatisk og eit sjenert "takk", men mange håpefulle alpinistar kom berre rett fram og tok imot premien utan eit ord. Det er ikkje ungane sin feil, det er vi som oppdrar. Vi mellom 25 og 40 som har fått det meste tilrettelagt og lina opp. Vi skal ikkje klage på den oppveksande gnerasjon, nei vi skal feie for eiga dør. Begynne med å helse på naboen med eit smil (om vi er aldri så sure den morgonen) og seie takk når vi får att vekslepengar på butikken for eksempel. Litt rollespel har aldri skada nokon. Eg for min del skal prøve å slutte å kjefte i bilen, når eg sjølv er seint ute og stressa, men ta 40 km i 70-sona med eit sindig smil :-)

Inspirasjon!

2010-03-06T09:23:00.000-08:00

For ei veke sidan fekk eg eit lite spark i baken. Ikkje fysisk, heller ikkje direkte verbalt, men ei slags indirekte påminning om at det kanskje var noko eg burde halde vedlike. Noko eg har starta opp og så forlete. Bloggen min!

Det var ei hyggelig dame på butikken (!) som kommenterte at det var lenge sidan eg hadde skrive innlegg. Eg vart mildt sagt overraska og ekstra lydhøyr over at ho hadde fatta interesse for blogginnlegga mine. Denne dama sa nemleg at ho hadde likt å lese innlegga og lagt bloggen min til favoritter (?!?), men at plutseleg hadde innlegga mine tatt slutt. Ingen fleire oppdateringar....
Hm. Denne tilfeldige samtalen på butikken og påminninga, gjorde meg dels smigra (så kjekt at ho les bloggen min og likar innlegga mine:-)), dels vart eg litt flau over å vere ein slik som startar forskjellige prosjekt med stor iver, for så å gradvis miste interessa (ei døgnfluge?).

Ja, då er eg i gong igjen då, folkens! Viss det er nokon fleire der ute som gidd å lese det eg skriv. Klart eg bør skrive blogg! Eg har jo eigentleg mykje på hjartet eg, - stadig vekk. I dag for eksempel, kunne eg godt skrive litt om skituren min og betraktningar kring gledene med å vere ute og i aktivitet, eller eg kunne skrive noko meir generelt om samanhengar mellom fysisk aktivitet og livskvalitet. Eller eg kunne filosofert kring vennskap som terapiform (Don't you have mates? spurte Crocodile Dundee amerikanaren som gjekk til psykolog). Eller kanskje eg kunne tenkt litt høgt kring dette med foreldre som dyrkar borna sine "talent" til det ekstreme i vår tid (det er mange av dei). Eg kunne definitivt meint mykje om menn som berre MÅ vere best og først (dvs oss jenter/damer/kvinner). Ja, DET kunne eg meint mykje om! Prøvehopp du liksom...
Eller eg kunne lagt ut om helsefrikar versus dei som skyr fysisk aktivitet, og om vi er i ferd med å få ei deling i befolkninga; dei sunne og dei "usunne". Kvifor må vi få slike ytterpunkt forresten? Er vi i ferd med å bli "amerikaniserte"?
Eller kanskje eg heller skulle drøfta media si samfunnsrolle og kvar grensene går mot kampanjejournalistikk? Eller kva eg knytter til det å vere ein god leiar.
Nei! Konfliktvegraren i meg skyggar unna denslags tema. Eg vil jo helst vere i fred og ha det hyggeleg. Men likevel ramlar eg stadig bort i diskusjonar om alle slags tema. Kan ikkje ikkje halde kjeft, må meine noko, kan ikkje dy meg.
Så i og med at eg er kronisk konfliktvegrar, men likar så godt å meine noko (om det meste) er vel dette - ein blogg altså - den perfekte kanal! Så no blir det nok innlegg framover! Eg skal eg berre sortere og prioritere litt. Enn så lenge, god helg!

Så eg er definitivt igang igjen, må berre tenke meg litt om kvar eg skal begynne. Mykje oppdemma synspunkt sidan hausten 2009 ;-) Kjenner inspirasjonen strøyme på!

Anne

Mitt anliggande

Spreidde tankar om halfulle glas og anna....

2009-11-04T04:28:00.001-08:00

Du har sikkert høyrt den før; "Det fins to typar folk, dei som ser eit glass (eller ei flaske) og seier at det er halvtomt, og dei som seier at det er halvfullt"... Altså, er du den positive og optimsitiske typen, eller den skeptiske og negative som stort sett ser problem forut.
Det er sjølvsagt ikkje så enkelt, dei fleste av oss er litt på begge sider, avhengig av ei rekkje forhold som vi ikkje styrer heilt sjølve.

Stress
Så når eg skriv om viljestyrt livsstil, er det sjølvsagt med visse moderasjonar. Ting skjer i livet som ein ikkje har kontroll på. Og så må ein prioritere. Men det rare er at sjølv om ein kanskje legg opp til eit close race av og til, altså at det er for tett med oppgåver og aktivitetar, så er det ikkje alltid at ein direkte tek skade av det. Det er noko som heiter "positivt stress" også. Det handlar vel om å ha akkurat passe med krav og forventningar på seg. Når eg finn plass til å trene på ein dag og kveld som i utgangspunktet var fullstappa, viser det seg at det faktisk var bra. Fysisk aktivitet fremjar positivitet og glede. Og eg blir ikkje meir sliten, men får energi av det! Heilt sant. Difor trur eg litt "stress" er bra. Og at det er langt mindre sunt å legge seg på sofaen når ein kjem frå jobb, sjå tv og "slappe av" resten av kvelden. Vel å merke viss det skjer kvar kveld.

Å sortere
Har vi det eigentleg så ekstremt travelt heile tida? Eller er det litt slik at vi lar oss lett avspore og føler at det skjer noko heile tida. Det er viktig å lære seg å styre tidsbruken sin. Facebook spesielt og nettet generelt er tidstjuvar. Viss ein er glad i å kommunisere er det lett å bli slukt. Kaffisludring hos naboen kan også vere tidstjuv. For all del; besøk naboen og drikk kaffi! Men viss du eigentleg skulle gjort noko heilt anna er det kanskje ikkje lurt å sitte der heile kvelden, med mindre de har noko svært meiningsfylt føre dykk

Ansvar
Poenget er; vi bestemmer sjølv! Det er blitt ein utprega tilstand i vår tid å legge skulda på andre for ei rekkje ting som skjer med oss. Vi som er foreldre har ei formidabel oppgåve med å formidle ansvar til våre håpefulle; ansvar for seg sjølv og det ein eig, ansvar for andre, ansvar for materielle verdiar (jamfør hærverk, sjå Firda denne veka) og ansvar for å leve. Kanskje filosofi burde inn på barneskulen?

Den gode vilje

2009-10-13T13:37:00.000-07:00

Ein venn sa eingong at vi kan styre det meste i livet med viljen vår. Eg har tenkt eindel på det han sa, og er igrunnen ganske enig. Det vil seie i forhold til mitt eige liv og mine erfaringar. Det er farlig å generalisere og belære andre om korleis dei kan og bør leve. Det uforutsette rammar av og til hardt og då hjelper det ikkje kor sterkt ein vil det annerleis. Men det er godt å få kontroll over det ein kan ha kontroll på, som matinntak, fysisk aktivitet og livsstil.

Yoga
Det er fint å roe ned med yogaøvingar midt i ein stressande kvardag. Du gjer øvingane fredeleg, sakte og mediterande. Godt å ha fokus på få ting, som pusten og det å tøye. Det starta som eit innfall. Eg lånte ein instruksjons-dvd på biblioteket, og fekk sansen. Så dette kjem eg til å halde fram med! Eg er ikkje nyfrelst helsefreak om nokon skulle tru det, men eg er påverka og vil noko nytt, noko eg ikkje har villa før.
Haldningar og vilje
Eg trur ei haldningsendring berre kan kome når ein er mottakeleg for å la seg påverke. Når ein er open for endring. Eg huskar reaksjonar eg har fått i klasserommet når eg har vist døme på offentlege informasjonskampanjar som skulle påverke ungdom. Til dømes "Piracy is a crime" kampanjen. Det var tidvis totalslakt av både formidlingsform og bodskap. Ungdommane har ikkje vore mottaklege.
Sjølv har eg ikkje lete meg påverke (trur eg) av massive reklamekampanjar for ulike produkt, fordi eg har ikkje lyst, vil ikkje, ha eit slikt konsum og ein slik livsstil reklamen dyrkar. Og når hordar av "jenter" set klistra foran tv-en og ser "Sex og singelliv" eller liknande medieprodukt, står eg på sidelinja. Ikkje mottakleg, vil ikkje la meg dra med i den bølga. Men eg er definitivt påverka av helsetrenden, det å ta tak i eiga helse og jobbe for ein sunnare livsstil. For det ville eg. Og då var det ikkje så vanskeleg heller.

Lisbet Salander - og litt anna

2009-10-05T14:20:00.000-07:00

No skal eg snakke om kropp, sinte damer og NRK. Og eh, ja... fysisk aktivitet, som jo er tema for denne bloggen for tida.

Eg er ein ihuga radiolyttar. Sidan det er fastslått at eg har ein mental alder som ein 25-åring (!) høyrer eg på P3 - for deg som føler at du er mellom 15 og 30 år. Så det så! Akkurat no spelar dei Moby forresten, ein gammal favoritt. Og kanalen byr på 70% musikk og 30% prat, ny musikk, aktualiteter og ny humor. Masse humor!

Men nå skulle ikkje eg lage ein hyllest til P3, men ei innleiing til eit blogginnlegg som eigentleg skal handle om noko heilt anna. Og før eg kjem til saken, må eg berre seie at eg er, og blir, meir glad i NRK enn noko anna mediekonsern her til lands, slik er det berre! Dei leverer kvalitet, enkelt og greitt.
SÅ til saken; på badet mitt, der radioen er innstilt på P3 når lyset er på (!), i formiddag, overhørte eg ein vittig liten samtale mellom programleiarane.

Vårt eige program!
Det handla om damer som er "liten og nett", fordi dei hadde hatt med ei jente i ei konkurranse tidlegare i programmet, som visstnok skulle vere liten og nett. Ho skulle få ein tunika i premie, men programleiarane funderte vel og lenge om det var passe størrelse dei hadde til denne jenta. Så gikk det over til å handle om små jenter generelt og Lisbet Salander spesielt. Dei lurte på om det egentlig fantes så mange damer av den størrelsen, og så begynte dei å få sms... Frå mange små damer. Tilslutt konkluderte dei med å dedisere sendinga til jenter/damer på Lisbet Salander-størrelse.
På det tidspunktet var eg blitt ein aktiv radiolyttar (radio er eit sekundærmedium som du lyttar til ved sidan av å utføre anna aktivitet som å køyre bil = passiv lytting) - og ganske fornøgd var eg også. Det var liksom eit lite løft i kvardagen for slike som meg, og det treng vi ... eh, småvokste. Å vere under 160 er nemlig ikkje berre-berre i løpet av eit langt liv. I store forsamlingar, som konsert på Valle Hovin o.l. er du stort sett fortapt, med mindre du har ein veldig god venn som du kan sitte på skuldra til. Men når ein har passert førti bør ein kanskje ikkje håpe på slik service lenger, og ikkje vil det ta seg særlig godt ut heller. For tjue år sidan, ja, men ikkje når du er middelaldrande som eg har høyrt nokon seie at eg er.

Ny standard
Det er forøvrig ein grunn til at mange av oss "lave" er kjente for høghæla fottøy. Men det verste er kanskje at enkelte (menn) vi møter set likskapsteikn mellom høgde og respekt. Å vere lav inneber at dei fleste senkar blikket og kanskje til og med smiler litt når dei ser på deg. Du er ufarleg og litt søt. Eg har møtt slike, mellom anna då eg jobba som journalist. Ikkje spesielt sympatisk.
Bra då at små, sinte damer set ny standard. Lisbet Salander er ein helt for oss små kvinner. Ingen kan kalle henne ufarlig. Røykinga hennar er kanskje ikkje så bra, men kampsport det kan dama!

Ein av dei aktive
Ellers i dag har eg funne ut at eg sannsynlegvis kan kalle meg "fysisk aktiv", i følge tv-programmet Puls (NRK ja), som har gitt alle oss wannabe sporty ein liten støkk i dag. Det er nemleg strengare kriterier enn ein skulle anta for å kunne titulere seg som fysisk aktiv. Det vart mellom anna peika på at dei fleste av oss køyrer til jobb og sit mykje på rumpa gjennom arbeidsdagen.
I følge amerikanske forskerar (seriøst!) er berre 2 av 10 nordmenn eigentleg fysisk aktive. Men, eg har finrekna og kome til at eg truleg kjem akkurat innanfor grensa, med 3-5 treningsdagar i veka. Puh! Det ville vore skikkeleg nedtur om eg hadde fått stempelet inaktiv no. Det er eg i alle fall ikkje, ærlig talt Puls. Og heldigvis er det for langt for meg å gå eller sykle til jobben. Hallo, det er 22 km! Nokre unnskyldningar må ein få lov å behalde. Eg har tross alt trena to timar i dag :-)

Varaiasjonar over eit tema

2009-10-04T09:05:00.000-07:00

Eg har høyrt at variasjon skal vere bra. Ja, no snakkar eg framleis om fysisk aktivitet, i tilfelle nokon skulle vere i tvil. Sidan joggeturen min for ei veke sidan neppe kan kallast ein suksess (det var greitt nok, men gud så kjedeleg), så famlar eg meg vidare i trimlandskapet. I dag vart det den svært milde formen for trening, nemleg svømming.

Behageleg og rolig. Vel, i alle fall så lenge ein held seg unna den delen av bassenget der det er fritt fram for 11-13 år gamle gutar å herje på uten omsyn til at det er andre i bassenget. På ein vegg står eit skilt som eg trur badevaktene med fordel kan skru ned, sidan ordlyden er at det ikkje er lov å stupe eller hoppe frå langsidene i bassenget.
For ingen bryr seg om denne regelen, ser det ut til. Så eg svømte sikksakk mellom andre badande og kjente kroppen mjukne litt. Og så smelta eg enno litt til i badstua etterpå. Eg reknar det som førebygging. Med reumatikerforeldre er det nok greitt å tenkje litt på denslags etterkvart. Høgre skulder og nakken hadde i alle fall litt glede av svømminga i Førdehuset.

Veit jo at dette ikkje var den mest effektive treningsøkta eg har hatt, men det passa seg sånn i dag. Førdehuset er forresten ein stad eg har meir og meir glede av. Moderne bibliotek har "alt", mellom anna fann eg ein Yoga-instruksjons dvd, så i kveld blir det yoga også. På veg heim frå svømminga kom ein av mine gamle favorittar på radioen, U2 sin "I still haven't found what I'm looking for". Kan det bli betre!

Wannabe sporty

2009-09-26T14:28:00.000-07:00

I mitt 40 årslag, som skriv seg litt tilbake i tid (men ikkje mykje), heldt ei av mine ellers høgt verdsette storesøstre (eg har to av dei) tale. I løpet av hennar tidvise utleverande og nådelause anekdoter frå forlengst tilbakelagte tider, kom den knusande karakteristrikken "Anne er wannabe sporty. Sjølvsagt avstedkom kommentaren allmenn munterheit i forsamlinga. Og underteikna? Forbante (i all stillheit) meg på at DEN skulle ho jaggu få bite i seg ein vakker dag!

Ergometersykkel?
Ein kollega av meg, som forøvrig er ein utmerket person, med høg dannelsesfaktor (ja, eg er litt hekta på dannelse), fortalte tidlegare i veka at han har ein ergometersykkel i stova som han sit og trør på medan han ser tv. Men det var visst blitt litt lite av det etterkvart, for det var så kjedeleg. Det kan eg levande forestille meg. Sjølv har eg rett og slett ikkje disiplin til å styre noko som helst treningsaktivitet i eiga stove.

Foto: På veg til Skåla i august 2008. Den sommaren og hausten vart det mange turar i skog og mark, i år har det vore lite. Først og fremst på gunn av veret. Desto meir innetrening.

Fredagsdans
- Kvifor må du gå ut og trene mamma, kan du ikkje berre gjere dei same øvelsane her heime, spurte ein av mine håpefulle. Han har fått ein viss insikt i kva friskis og svettis går ut på; å gjere øvelsar til musikk. Men han burde kjenne meg betre enn å forvente saltrening i Skaratunet 2. Han har jo sett at det mora bedriv av fysisk aktivitet i heimen er 1. frenetisk skippertak rydding og 2. impulsiv dans til Beat for Beat på fredagskvelden eller 3.) sporadisk dans til fengande låtar på P3. Det blir ikkje mykje kaloribrenning av slik tilfeldig og ustrukturert bevegelse. Særlig fordi den fredagskveldrelaterte aktiviteten oftast er knytt opp til kose-oss-med-ekstra-god-mat-og-drikke konsum. Og rydding tel ikkje som trim, det er dei fleste skippertak-ryddarar enige om. Alt anna som foregår av fysisk aktivitet i min heime kan vel helst kallast skjermbasert eller i beste fall tastetrim.

Lystbetont
Derfor må eg UT for å bli noko i nærleiken av sunn og veltrent. Andre må vise meg kva eg skal jere og eg må ha det gøy. Det er slikt vi har instruktørar til. Den småironiske storesøstra har rett i ein ting; eg er ikkje nokon slitar som trenar konstant og med høgt ambisjonsnivå. Det får "gutta" i 40-åra med maraton eller Birken i sikte, slite med. Eg skal ha det gøy, det er ambisjonsnivå godt nok for meg. Eg har glede av trimmen og blir motivert av rask betring. Det funkar for meg :-) Men i kveld vart det berre konsum. Desto meir svetting til veka!

Anne, på ein laurdagskveld
Stadig meir wannabe sporty

Treningsiver

2009-09-16T08:12:00.000-07:00

Kor ofte bør ein trene? Altså med tanke på å kome i bra form, men ikkje overdrive. Eg trener i sal, til musikk, ein time tre gonger i veka. I helga vart det fjelltur og mandag både tur og trening (ein flott dag!). Men er annakvar dag passelig? Du vil sikkert svare at det er individuelt og at det kjem an på kva ambisjonsnivå ein har. Mitt er middels pluss. Det vil seie, kjenne meg i betre form, og få litt meir kondis. Men bør ein ta hensyn til at ein ikkje har trent noko særlig på lenge og legge lista litt langt ned i starten? Eller bør ein heller strekke seg så langt ein kan og presse seg sjøl? Akkurat no er motivasjonen på topp, men det kan jo endre seg med feil strategi... Tips frå dei treningsvante der ute?

Sunnfjord er vakkert!

2009-09-13T15:01:00.000-07:00

No skal eg gjere noko så sjeldan som å lovprise Førde og Sunnfjord. Eg har nemleg hatt ein god dag her i hjarte av fjordfylket!

Dette er utsikt frå Eikåsnipa mot Jølster. Var det nokon som sa at Sunnfjord er kjedeleg? Ikkje det nei, det er bra! For landskapsmessig er det slett ikkje sant, Sunnfjord er heller pent på ein avdempa måte. Dette fogderiet er den smålåtne av dei tre fjordsøstrene. Sunnfjord er blitt slik av ligge midt mellom dei to glitrande og sjølvhevdande fogderia i nord og sør. Sogn breier seg med Norges lengste fjord og spektakuære syn frå yst til inst. Medan Nordfjord er vakker lunefull vest i havet og iskald dramatisk inst i breheimen.

Sunnfjord derimot har bølgande landskap, innbydande fjell og støylar. Landskapet her er tilgjengeleg. Det inkluderar fleire, eller sagt på ein annan måte, det er lettare for folk flest å kome seg til fjells.

I fjor gjekk eg på ei rekkje støylar i Jølster, både ettermiddag- og kveldsturar, dagsturar og småturar på jakt etter bær og sopp. Dei fleste stader er det lett å kome til, finne parkering og merkinga er god! Ære vere turlaget :-)

I dag gjekk altså Martin og eg på Eikåsnipa. Eg har lengta i fleire veker etter ein slik tur. Det er også eit ledd i "treningsprogrammet" mitt. Det vart ein flott dag! Ikkje berre trim, fin naturoppleving, storslått utsyn, men òg kantarell som tilleggsbonus. Det hadde eg ikkje venta å finne på denne turen. Middagen inntok vi i det fri, laga ved hjelp av stormkjøkken og enkle råvarer.

Foto til venstre: Min turkamerat såg denne utsikta og slo fast at "Førde er fint!". Han utdjupa med at det er skilnad på sentrum med "litt lite parkar og sånt..." og området rundt, som var det eigentleg fine.
Han er ein representant for den oppveksande generasjon, som altså ikkje har den historikken og fordommane vi vaksne har.

Så kanskje smålåtne Sunnfjord snart bør begynne å bli litt stolt av seg sjølv og tore å stå fram med sin identitet slik søstrene i nord og sør er så gode på.

I morgon skal eg på støylstur i Jølster, med elevane "mine", ein såkalla Fjelldag. Gler meg til det!

Prosjekt "bli sprek og glad" er igang!

2009-09-10T13:26:00.000-07:00

Eg er igang med Friskis og Svettis trening. Eit treningstilbud, som eg vil påstå har ein "sosialdemokratisk" filosofi. Skal ikkje snakke politikk her, det er det meir enn nok av i alle andre medier, men kan ikkje dy meg for å påpeike at: F&S er lavterskeltrening, med plass til alle typar folk, det er billig og her er ingen kleskodekshysteri. Tøft og usminka, som det heiter i infoen her hos oss. Eg er vert, men skal også få med meg minst ei trening til i veka her i Førde. Eg skal ikkje samanlikne med andre treningstilbud, for dei veit eg ikkje nok om, men dette er bra for meg! Det er alt eg treng å vite.

Skjer'a?
Det er altså ikkje ei 40 årskrise det er snakk om. Den er eg ferdig med. Ei heller er dette ei krampetrekning for å halde seg ung. Nei, det er rein og skjer bevegelsesglede. Og den følelsen har alltid vore der, men den har hatt litt dårlige vilkår siste åra. Eg likar å danse, likar å sykle, svømme og gå turar til fjells. Men kva skjer? Jo, eg sit på jobb foran pc-en, sit i bilen, stressar ut og inn av butikkar med plastposar, husarbeid i heimen, førebur undervisning sittande foran pc-en igjen, taster i veg med nytt webbasert studium, sovner på sofaen i halv tolv tida til ein middelmådig film...
Nei, her skal det bli endring! Og i morgon kveld er det ny treningsøkt. Så kan eg med godt samvit lage ekstra god mat og drikke, samt hent fram den filmen eg har gleda meg til å sjå heile veka (og den er ikkje middelmådig).
Ein venn av meg sa at det er smart å proklamere høgt og tydelig at du starter med trening fordi det forpliktar. Vel, i så fall er det ingen veg tilbake.

Forresten, vil du ha litt ekstremt bra musikk, her er min favoritt om dagen

Berre eit livsteikn

2009-06-02T14:50:00.000-07:00

Bloggen skal leve vidare, men eg har hatt ein liten skrivepause. Delvis fordi eg har vore opptatt med andre ting, og delvis fordi eg har fått tilbake ei litt illevarslande plage i høgre del av nakken og høgre skuldra, og det seier vel sitt... Så eg må begrense meg litt på området pc-bruk, dessverre.... Og eg som er så glad i å kommunisere og meddele meg skriftleg, sukk.

Fargar og følelsar

2009-05-19T13:47:00.000-07:00

Dette er eit utsnitt frå "hagen" min, eller rettar sagt plattingen med blomsterbed rundt. Der er det fargerikt om dagen (bildet er tatt for ei veke sidan, no er det fleire). Eg har ikkje talt antall sortar eller fargar, men det er sikkert tjue ulike blomster og prydbusker som no er i full blomstring. For ein fryd!
Eg visste at eg var glad i blomster, men ikkje i kva grad. No er det slik at eg blir i godt humør berre av å gå inn og ut av døra. For eg blir møtt med eit fargevell som overveldar meg kvar gong. Eg sender ein takknemlig tanke til ho som har budd her før meg og som har planta og sådd slik at eg no kan glede meg over ein ferdig opparbeidd hage. Ja, eg veit det ikkje er noko hage å snakke om for dykk som har plen og kvadratmeter å vise til, men veit du, det er nok hage for meg. Eg likar det slik.
Inne har eg måla alle veggar og tak kvitt, men inventar gir leilligheita farge. Og vi som bur her skal gje leilligheita farge, så det skal vere ein god stad å vere.
Lys er også viktig og sola skin så flott inn gjennom takvinduet og lagar eit skrått lys langs eine veggen, eit lys som fascinerar meg.
Mange der ute kan meir om fargar og lys enn meg, - kanskje eg skal lese litt meir om det ein dag. Akkurat no er det nok for meg at eg kjenner at fargane virkar, og det på ein god måte. Men fortell meg gjerne, du som kan litt om dette!

Hysterisk

2009-05-17T11:56:00.001-07:00

Nå skal eg skrive litt om noko som ikkje handlar om meg, mitt liv i den nye leilligheita eller med ungane mine. Eg skal skrive om engasjement og om det å la seg rive med. I roller (ja, for det er roller i tillegg til yrker) som journalist, kommentator, programleiar eller beslekta underholdningsbaserte mediejobbar skjer det noko i det du er på lufta/nettet/publisert eller gått i trykken. Det er eit kick. Adrenalin og sus i hovudet. Det er tidvis ekstatisk eller også kan det vere forferdelig viss du ikkje har kontroll eller viss du har gjort ein feil. I mediebransjen eksponerer du deg totalt. Du kan bli avslørt eller beundra, du er nokså prisgitt eindel omstendigheiter du ikkje har kontroll over. Difor er det også så berusande når det går bra og så grusomt når det går dårlig.
Dei fleste som gjer ein tabbe på jobben kan fint klare å dekke over den, eller eventulet er det berre eit par kollegaer som oppdager feilen din. Ein journalist sprer tabben sin til 1000-vis (og meir) av lytterar, sjåarar, eller lesarar. Når ho/han har erfart dette nokre gonger, utvikler ho/han mekanismer for å bli mindre sjølhøgtidelig. Overlevelsesstrategi kan vi kalle det. Ho lærer å le godt av seg sjøl og seie "Om 100 år er alt gløymt". Parallelt blir journalisten stadig dristigare, djervare og mange blir fagleg flinkare og utviklar metodar for å unngå å gjere slike feil igjen.
Det fins dei som er så drevne i gamet at dei (i alle fall tilsynelatande) aldri begår feil, mister kontroll eller lar seg rive med for mykje. Men kor spennande er dei?
Rausheit er eit ord eg likar. Det å vere raus er i denne samanheng, for meg å seie og tenkje "Jaja, det kunne skjedd meg og, det skjer den beste, det er no veldig mykje bra ho/han har gjort også, la oss fokusere på det! Ho/han er veldig flink og morsom også".
Kanskje har du gjetta kven eg snakkar om? Sikkert. Eg synes ho tidvis er hysterisk morsom. Ja, eg synes også at ho prata for mykje ei stund på slutten og ja det var kanskje litt i overkant privat. Men, - eg klarer virkelig ikkje å bli opphissa og moralsk indignert, slik det ser ut til at halve Norges befolkning er på nettsidene til VG, Dagbladet, NRK og Gud veit kor mange andre plassar dei diskuterar gårsdagens show frå Moskva. Det var jo berre eit stort engasjement, som tok overhand. So what? Det er rett og slett hysterisk at folk kan hisse seg slik opp.
Eg har veldig stor sans for engasjerte mennesker som lar seg rive med, gir av seg sjøl og ikkje berre er vakre, glatte og proffe. Er det berre slike mediefolk vi vil ha? Nei, gje meg heller folk med følelsar og engasjement. Det er slike som får meg til å le, grine eller bli forbanna. Så la oss no for guds skyld ikkje ta rotta på slike folk når dei ein gong trør feil eller bommar. Kva med å vere litt raus, folkens?

Kanskje ikkje så stort - men nok for meg!

2009-05-14T05:31:00.000-07:00

Ein heim skal vel vere akkurat passe stor, til å fylle med det du treng og det du er glad i. Det fins mange som tenkjer veldig stort, dei må ha mange og store rom. Og så fins det dei som ikkje har råd til anna enn eit bittelite krypinn, og dei har ikkje noko val. Eg er vel ein stad midt i mellom, og eg har bestemt meg for å vere fornøgd med det eg har!

Klart ein kan bli misunneleg på folk som boltrar seg med stor hage og villa, men sidan dette er ein nokså ekkel følelse (misunnelse er ein av dei sju dødssyndene), så har eg tenkt å presse det vekk. Då er det langt betre å glede seg over dei fargerike blomane i dei beda eg har langs plattingen. Eller at sola skin på denne plattingen store deler av dagen. Eg gidd ikkje ergre meg over at det blir veldig varmt der på sommarstid, det er jo berre bra det for ein mental-reumatiker som meg!

Elles tykkjer eg det er fint å bu i rekkehus for då veit eg at her er det mange som lever sine adskilte liv, men i eit fellesskap. Du treng ikkje klare alt åleine. Ein slepp å køyre kvar sin bil til spesialavfall, tunstyret organiserer fellestransport. Ein kan kjøpe ved frå burettslaget, gran og furutre som vart sagd ned på dugnad i vår. Og det går an å spørje naboen om å låne trillebåra hans.

Villaen får bli i eit anna liv, eller kanskje aldri...

Endringsvilje - ein viktig kompetanse

2009-05-07T01:15:00.000-07:00

I mange bransjar av arbeidslivet er arbeidstakarane sin vilje og evne til omstilling og tilpasning ein viktig personleg kvalifikasjon. Dei fleste leiarar tilsett helst folk som er fleksible og som ønskjer å utvikle seg i jobben.

I pedagogikken har vi eit omgrep som heiter "livslang læring". Det er beslekta med omgrepet fleksibilitet i arbeidslivet. Med livslang læring meinast at du kort sagt aldri er utlært, men alltid i utvikling. Du lærer stadig noko nytt. Altså du aukar kompetansen din konstant. I "gamle dager" vart du lært opp i yrker som smed eller bakar og der var du resten av livet, dette kunne du. Og ikkje var det snakk om omskolering eller omstilling til anna yrker heller. Var du først "blitt noko" blei du der! "Skredder bli ved din lest". Ikkje behov for noko livslang læring, eller kompetanseheving av betydning, den gongen.

I dag utdannar vi elevar til å vere i ein konstant læringsprosess, også etter vidaregåande skule, eller ikkje minst då. På Medium og kommunikasjon er dette eit "must", for i den mediebransjen blir det stilt krav til fleksibilitet. Ingen vil ha ein stivbeint sjournalist som nektar å gjere anna enn å skrive. Difor lærer elevane innfløkte omgrep som konvergens, digitalisering og globalisering. Desse orda handlar om at dei skal kunne sjå store samanhengar, tenkje internasjonalt og sjå moglegheiter.
Eg er ikkje bekymra for ungdommen anno 2009 (det har eg skrive om før). Dei skjønnar dette. Dei som er fødde for mindre enn 20 år sidan har fått inn raske endringar med morsmelka. Dei er ikkje redde for ny teknologi, å reise, prøve noko nytt, eller ta utfordringar.

Men rastlausheit og endring gjer sjølvsagt noko med oss, så nokre stader og tidspunkt må vere stille og trygge oaser av berre glede og humor. Stressfrie soner. Men dette er ungdomar også ganske gode på...

Tilhørigheit er å kjenne seg heime

2009-05-02T15:00:00.000-07:00

Så rart at eg skulle tilbake til Førde og eit burettslag Vieåsen for å kjenne meg heime. Hadde du sagt det til meg for 10 eller 15 år sidan hadde eg flirt litt og sagt; neppe! Men no er eg her, og kjenner på denne merkelige følelsen av å vere på rett plass til rett tid.
Merkelig. Men, sånn er livet, Uforutsigbart. Kanskje kjennes det litt annerleis i morgon, kanskje er eg litt tom då. Men eg veit at den kjensla varer akkurat så lenge som eg vel å vere åleine, og at idet eg begynner å snakke med nokon kjem denne gode følelsen tilbake igjen.

Tilhørigheit = Det å høyre til ein stad. Vere der ein kjenner seg vel, der folk snakker same språk, ler av dei same tinga og har eit fellesskap som ikkje treng definerast, - det berre er slik.

Heime er der vi et lørdagsgrøt og spelar spel. Slappar av og gjer ingenting. Ler og tøysar, gråter når det trengs og snakkar ut om når det er tid for ettertanke. Lytter og prøver å forstå kvarandre.

Home is where heart is?
Ja, det stemmer. Men det er ikkje alt. Ein heim skal også vere ein stad du kjenner deg trygg.
Det er ein stad du skal passe inn og vere blant likesinna. Du skal like å vere der. Du skal glede deg til å kome heim frå reise, og du skal like å invitere venner dit. Du skal ha lyst å gjere det vakkert der, og du skal synes det er vakkert fordi det er ditt og slik du vil ha det. Det skal vere ein stad for kjærlighet og glede, ikkje eit utstillingsvindu for nye trendar henta frå interiørmagasin og påvirka av snobbete venner, men ein stad du er stolt av og glad i.
Slik skal heimen til gutane mine bli. Og då har eg det godt der.

U2 sin 80-tals låt "I still havent't found what I'm looking for" har fulgt meg heile vegen hit, men har gradvis mista effekt. I kveld høyrer eg gjerne på den gamle låta, men melankolien som alltid har fulgt musikken er nesten borte no. Nesten :-)

Har du meir enn 10 ting?

2009-04-27T00:05:00.000-07:00

Sjølvsagt har du det!

Eit kinesisk ordtak seier at har du meir enn 10 ting så er det ikkje du som eig tinga, men tinga som eig deg.

Det var det eg tenkte, ja. For det føles ikkje heilt som om det er eg som har kontrollen, men dei
- tinga. Dei har teke kontroll over mitt liv. Eg er på flyttefot og organisering av tinga dominerar ein stor del av tida mi.

Ting er forresten krevjande heile året. Dei krev plass, dei krever stell og ettersyn (støvtørking o.a.) og no krev dei jammen i meg god innpakning og skånsom transport til sin nye heim også. Det er ikkje nokon som pakkar meg godt inn og transporterar meg skånsomt ein gong til Førde! Nei, eg fer i skytteltrafikk mellom Jølster og Førde, med desse tallause eskene, pappkartongane og møblane. Det har eg gjort i ei veke no, og det er enno ikkje slutt.

Og så er det så mange av dei, tinga altså. Eg trur alltid at dei er færre og mindre krevjande enn dei faktisk er. Før eg begynner å pakke. For det er det eg held på med no. Eg flyttar i ny heim og flytting er ikkje kjekt! Eller, - deler av det med å flytte er kjekt, men ikkje dette med nedpakking, bering og utpakking. Plassering av tinga kan derimot bli ganske kjekt, trur eg.

Eg har eigentleg ikkje ekstremt mange ting samanlikna med andre det er naturlege å samanlikne seg med, altså velfødde og veletablerte 40-åringar. Eg har vore ganske god på det å sortere og kaste etterkvart som eg har flytta på meg. Og det har blitt nokre gonger... Men kanskje ikkje god no? For også denne gongen blir nok lærebøkene i sosialantropologi og journalistikk med på lasset. Sjølv om eg veit veldig godt at eg ikkje kjem til å opne dei bøkene att, eg vart grundig fornøgd med dei på 80- og 90-talet.

Og no er jammen borna mine sine skulebøker også begynt å bli eit problem. Dei første kladdebøkene har no vokse til ein stabel med famlande skjønnskrift og fargerike barneteikningar i. Kva skal eg gjere med dei? Har eg hjerte til å hive, eller må eg dra med meg desse "tinga" også, i påvente av ein vakker dag å få veldig god tid til å bla i dei og mimre? Hm, ja det er best eg ikkje hiv akkurat desse, dei er jo minner frå skuletida og gutane kan kome til å etterlyse dei som 30-åringar. Kanskje...

Dei viktigaste tinga (ja bortsett frå tv, data og steroanlegg) er minner, varige minner, som album og innramma bilete av borna og turar vi har vore på. Dei pakkar eg gjerne fint og transporterar skånsomt. Og dei tinga kjem nok tidleg på heidersplass i ny heim også. Men lærebøker frå Universitetet i Oslo i 1989, nei dei får nok lagringsplass i boda tenkjer eg.

Ungdom er bra folk!

2009-04-20T13:55:00.000-07:00

Dette er fjortenåringane Lars Arne og Sara (dotter av veninne) som maler i det som snart skal bli min og gutane sin nye heim. Dagen før var det tre andre ungdomar med, som ikkje var mine barn. Ingen tvang dei med på dugnad, dei stilte frivillig, saman med foreldra sine.

Ungdom er ikkje late! Ungdom er kjekke. Kanskje ikkje alltid så uthaldande i kjedelege jobbar, men definitivt ikkje late!

No har eg jobba med ungdom i fleire år og føler meg kvalifisert til å uttale meg å trekke nokre konklusjonar. Eg har sett massevis av talentfull ungdom på Ungdommens kulturmønstring, eg har møtte engasjerte og reflekterte ungdomar på ungdommens fylkesting og eg jobbar dagleg med kreativ og arbeidssam ungdom i vidaregåande skule. Eg likar "dagens unge"! Dei er tidvis langt meir reflekterte og kunnskapsrike enn mine veninner og eg var for 25 år sidan.

Riktignok var vi litt meir politiske i gymnastida på 80-talet, fire-fem av oss var ein periode medlemmer i unge venstre, men det var kanskje meir "by accident" enn eit medvite val, at vi kom med i akkurat det ungdomspartiet framfor eitt anna. Det var jo eit landsmøte i sikte, i ein heilt anna by enn Førde og der kunne ein treffe nye folk!

I dag klagar vi førtiåringane over at ungdom ikkje engasjerar seg verken i politikk eller samfunnsaktuelle spørsmål. Tullprat! Saken er at ungdom i dag er flinkare å velje ut og velje vekk enn vi var. Dei som er interesserte i kultur har fokus på det - og ungdomskultur er langt, langt betre enn for 20 år sidan! Jamfør UKM. Dei ungdommane som tenkjer i retning av samfunnsfag og mediefag held seg minst like oppdaterte som det vi gjorde, utan å briefe med partitilhørigheit slik vi gjorde. Og idrettsungdomen er ofte veldig aktive, men også veldig strukturerte på skulen med sikte på karakterar gode nok til å kome vidare på idrettsfaget.

Nei, kom ikkje å seie at ungdom var betre før. Og i fall du likevel påstår det og er på min alder; kven har oppdratt dei som i dag er tenåringar? Jo, vi 40-åringane. Ein får dei borna ein fortener? Eg er i alle fall fornøgd!

Oppussing, kreativt kaos

2009-04-18T11:28:00.000-07:00

Dette er den perioden eg har sett fram til i to månader med svært blanda følelsar. Glede ja, men også ein smule uro. Kvifor? Fordi eg er blitt huseigar! Jo, sjølvsagt er det kjekt å få sitt eige husvære, sin eigen heim. Ikkje leige andre sitt lenger. Det har eg lang erfaring med, og stort sett god. Men har jo ikkje alltd vore like nøgd med materiale, fargar og andre løysingar i desse utleigehusa. No er det heilt og fullt opp til meg å lykkast med å skape ein fin og triveleg base for gutane og meg. Då må det shinast opp i Skaratunet 2 først! For trepanel frå 1979 er ikkje nett min smak. Men kva er min smak? Er kanhende litt usikker på det, med så mange val som fins.

Men eitt er sikkert. Her skal det bli lyst og luftig! Jobben er i gang, i dag starta vi med grunninga. Heldigvis med gode hjelparar på pletten, fem unge, flinke gutar og fire vaksne i sving med målarkost og rullar. I morgon kan vi ta første strøket med oljemåling på soveromma. Droppar kvitlakken sjølv om det er panel, -det er jo materiale frå søttitalet og neppe mykje sevje igjen i det treverket... Nei, no er eg visst på veg inn på eit detaljnivå som berre fenger dei spesielt interesserte. Beste å stoppe der, eg veit jo litt om målgruppeorientering og dette er ikkje mat for dei fleste som kan tenkast å lese bloggen min. Men overraskande mange nordmenn blar meir enn gjerne side etter side i interiørmagasin og ser gladeleg på stadig nye ekstatiske familiar som har fått kåken sin shina opp til det ugjenkjennelige av eit team frå ekstrem oppussing på tv-en .
Kva er det med nordmenn og oppussing eigentleg? Jau, vi bur i eit kaldt land og frys mestedelen av året, så vi er meir innomhus enn dei fleste, fyrer i omnen og ser på tv. Eller er på facebook med naboen. Vi investerar stadig i auka trivsel til vårt lune rede, i form av nye puter og pledd, stearinlys og anna kos. Vi er verdensberømte for vår hang alt som er "koseleg". Og det koselege er oftast best heime i eiga stove. My home is my castle. Ikea sitt slagord i fjor var "Hjem -verdens viktigste sted". Så det er vel muligens eit skandinavisk fenomen då, denne kose-seg-heime livsstilen og stadige fornyingstrangen. For det held ikkje med kos åleine, ein må fornye seg også, halde seg oppdatert på kva som er stilfullt til ei kvar tid.
Dei aller fleste har ein eller anna "lidenskap" som i ulike grad sluker tid og gir meining. Somme kan ikkje få nok av hagestell i desse dagar, andre joggar eller syklar i fargerike trikot langs E39. Og eg pussar opp og målar trekvite veggar i eggekvit. Det skulle ikkje undre meg om eg alt er litt seint ute med kvitfargen min, den trenden er visst over seier dei mest oppdaterte, det skal vere fargar igjen på veggane no. Raude kjøkken og grøne bad. Men nei, det blir kvit oljemåling for min del. Litt må ein no stole på seg sjøl også!

2009-04-15T05:14:00.000-07:00

No skal eg undervise 1MKA i nettpublisering, så no må eg få fart på denne bloggen igjen! Her skal det etterkvart kome informasjon om meg og familien, fritidsinteresser og aktivitetar, og ikkje minst kva eg meinar om saker og ting som rører seg i samfunnet. Dei som har blogg har som regel eit ganske stort meddelelsesbehov, ikkje sant? Og eg er nok ikkje noko unntak. Bilder må eg også jobbe litt med, det burde vere nok å ta av, men ikkje så mange ferske er eg redd, så der må eg nok også gjere ein liten innsats i tida som kjem. Nokon erfarne bloggarar der ute med layouttips som eg kan ha nytte av?

Mitt første innlegg

2009-02-03T11:30:00.000-08:00

Så har eg tatt dette steget også. Det var jo ikkje noko vanskeleg i det heile teke! Her håpar eg at venner og kjente kan møtes, gjerne til diskusjon, men helst til hyggelig prat. Namnet? Fordi eg vil at alle skal føle seg inkludert, der er liksom blitt ei "greie" for meg...men det namnet var kanskje litt klisejeaktig, så det er mulig eg endrar litt på det.